Dear Christian
your dresses have such a new look!
Γράφει η Ειρήνη Διακάκη
Kαι φτάνει η στιγμή, που ο όρος «γυναίκα» επαναπροσδιορίζεται και φτάνει στο σημείο εκκίνησης. Η ημερομηνία καμπή : 12 Φεβρουαρίου 1947, οι πόρτες ανοίγουν για να διαδεχτούν με υπόκλιση την πρώτη καινοτόμα, μοντέρνα, αναγεννησιακή πασαρέλα στην ιστορία της γαλλικής μόδας. Και ναι, η «καμπάνα» χτυπάει για τον Christian Dior. Το χειροκρότημα ήταν η μοναδική απάντηση σε ένα εγχείρημα που ξαναέφερνε την γυναίκα στο επίκεντρο της προσοχής. Δεν είναι τυχαίο ότι μια από τις πιο δυναμικές αρχισυντάκτριες μόδας της εποχής, εν ονόματι Carmel Snow και ενώ οι κρίσεις της, σημασιοδοτούσαν τις σελίδες του Harper’s Bazaar, μετονόμασε τις συλλογές «Corolla» και «Huit» στο πλέον κλασσικό και αγαπημένο μας «New Look».
Τι είναι, όμως, αυτό που τον έκανε να ξεχωρίσει, όταν την ίδια στιγμή σημαντικές μεταπολεμικές προσπάθειες για την επιστροφή της μόδας στο γαλλικό προσκήνιο, είχαν επιχείρηση με αμέριστη προσπάθεια και επιτυχία τόσο ο Poiret, όσο και η Chanel;
Mάλλον ότι ο Dior, σε αντίθεση με τους άλλους σύγχρονούς του, έβλεπε την γυναίκα μέσα από έναν φακό που την στόλιζε με αθεράπευτο ρομαντισμό. Την έβγαλε από την απλότητα της Chanel, και την έντυσε με τα πιο δουλεμένα φορέματα. Ναι, πολύ πλουμιστά, ναι, άκρως θηλυκά και φυσικά μέσα στο ειδυλλιακό καθρέφτη που κάθε γυναίκα θα ήθελε να συναντά προτού βγει από το σπίτι. Αν και οι κακόβουλες φήμες τον ήθελαν ως ένα «καλό» μιμητή του Balenciaga, εκείνος δεν έδειχνε να σταματάει αυτό που αγαπά και αυτόματα, κάνει και οι άλλοι να το αγαπούν με την ίδια ένταση. Ο Dior άνοιξε, αναμφισβήτητα, ένα μεγάλο κεφάλαιο της haute couture. Έβαλε εν αγνοία του ή μη, ένα λιθαράκι προς μια «επανάσταση» που δικαίως μετονομάζεται «new»: καινούρια, έτοιμη να αντιμετωπίσει τις απαιτήσεις μιας γυναίκας που έχοντας πλέον ξεφύγει από την μεταπολεμική μιζέρια, αποφασίζει πως ήρθε η ώρα να αποπνεύσει ένα νέο look. Και αν είναι αλήθεια πως η μόδα,δεν ενδείκνει μόνο τον τρόπο που επιλέγουμε
να ντυθούμε, αλλά τον τρόπο που κινούμαστε, που ερωτευόμαστε, που μισούμε, που εξωτερικευόμαστε, που ζούμε…τότε το σχόλιο της Carmel δικαίως έμεινε στην ιστορία.
