Περιδιαβαίνοντας στους δρόμους της Ακρόπολης κοντά στο Μουσείο, διαβάζοντας την επιγραφή στον τοίχο για τα όνειρα σκεφτόμουν πως χάσαμε το όνειρο από τα χέρια μας . Σαν να μας άφησε η μητέρα μας μία πλούσια κληρονομιά και να τη χαραμίσαμε στα χαρτιά και στα ζάρια. Σαν να την παίξαμε στη ρουλέτα και να χάσαμε. Σαν να πιστεύαμε πως το αίμα μας τραβά από εκεί, από το Αρχαίο παρελθόν. Το αίμα δεν αποτελεί όμως κάτι στατικό. Διακρίνεται από το χαρακτηριστικό της αέναης κίνησης. Διαφορετικά πήζει. Και αρρωσταίνεις. Και οι λειτουργίες του οργανισμού διακρίνονται για την αδυναμία τους να επιτελέσουν σωστά το έργο τους. Αφήσαμε το αίμα μας να πήξει. Παραμελήσαμε την κουλτούρα, την Τέχνη, την αισθητική και τις υποκαταστήσαμε με ότι εύκολο και κίβδηλο υπάρχει. Οι δρόμοι γύρω από την Ακρόπολη επιβάλλεται να μας διδάξουν πως, όταν ξεχνάς το παρελθόν, θα σε ξεχάσει και αυτό. Και θα αναζητάς τρόπους να ελευθερωθείς, να δημιουργήσεις, να υπάρξεις ως οντότητα. Θα αποτελείς το αίμα που έπηξε.
Photos by
