Style
Παλιά φωτογράφιζα πολύ περισσότερο τα ρούχα μου. Είχα αρκετό καιρό να μπω σε αυτή τη διαδικασία, εξάλλου καθημερινά ανακαλύπτω τόσο ωραία πράγματα, τόσους σπουδαίους δημιουργούς, που η προβολή προσωπικών μου πραγμάτων είχε πάψει να περνά από το μυαλό. Ασφαλώς, όταν κάποιος σας προτείνει όλα αυτά, που βλέπει και τον ενθουσιάζουν είναι λογικό να θέλετε να δείτε στοιχεία της ντουλάπας του. Έτσι, σήμερα φωτογράφισα ρούχα και αντικείμενα που αγαπώ. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών δεν είναι καινούργιο. Για άλλη μία φορά, θα ήθελα να τονίσω πως, αν αγοράζουμε διαχρονικά ρούχα, καλής ποιότητας, θα μας κρατήσουν μία ζωή. Αν προσέχουμε τα ταμπελάκια, για το πως θα τα πλύνουμε, ακόμα καλύτερα. Υπάρχουν ρούχα και δέκα ετών σε αυτό το άρθρο.
Το καλοκαίρι λατρεύω τα φορέματα. Εδώ και χρόνια, κάθε καλοκαίρι τα φορέματα μου τα αγόραζα πάντα στις εκπτώσεις και πριν έρθει η κρίση. Έτσι, με αυτό τον τρόπο μπορούσα να αγοράζω δύο, αντί για ένα. Τα φορέματα είναι άνετα, σε δροσίζουν, τα βάζεις σε ένα λεπτό και είσαι έτοιμη, τι καλύτερο.
Χτες, που μπήκα στη διαδικασία να φωτογραφίζω τα ρούχα, σκέφτηκα την απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας από τη μία και το πόσες φορές έχουμε παρασυρθεί από την εμφάνιση του άλλου, από την άλλη. Φωτογράφιζα και έριχνα κλεφτιές ματιές στα βιβλία, στο Cats που είχα πάει, στους δίσκους μου και στις ταινίες. Φωτογράφιζα και θυμήθηκα εκείνα τα editorials που διάβαζα το πρωί, πόσο συναίσθημα έκρυβε ο λόγος παλιά ακόμα και στα περιοδικά, έβλεπε κανείς λέξεις χρωματισμένες με εκείνο το αδιόρατο χρώμα του συναισθήματος, που λαμβάνει χίλιες αποχρώσεις, ανάλογα με το τί θέλει να πει. Είμαι λάτρης των editorials, εκεί εντοπίζει κανείς την αλήθεια και το ψέμα.
Ο λόγος, ακόμα και αυτός, για να αποχρωματιστεί και να διασπαστεί, για να καταλάβει κανείς τον άλλον, θέλει παρατήρηση και σπουδή. Δεν αποτελεί εύκολη υπόθεση. Πια, παρατηρώ όλο και πιο έντονα και αυτό με βοηθά. Παρατηρώ τη μικρή λέξη, τη μικρή κίνηση και συχνά κάνω πως δεν καταλαβαίνω. Την προηγούμενη εποχή της ευημερίας γεμίσαμε τις ντουλάπες μας και αδειάσαμε το πνεύμα μας. Ακόμα και το ρούχο, το αποσμητικό ή η μικρή λέξη απαιτούν εκείνο τον τρόπο που δε θα μαζοποιεί τη σκέψη, την κίνηση, την κρίση.
Και να, τα maxi φορέματα, σαν ένα μεγάλο χαρτί στο οποίο μπορείς να γράψεις πολλά. Πάντα αγαπούσα τα μακριά φορέματα.Έχουν μεγαλύτερες απαιτήσεις, όχι δε νομίζω, απλά βγάζουν ένα αριστοκρατικό ύφος. Κάτι το διαφορετικό. Το δέσιμο, το κόψιμο, η επιμονή στη λεπτομέρεια, το ράψιμο, κόβε ράψε, ώστε τα απότοκα να είναι θετικά. Κόψε ράψε και στις λέξεις, δεν μου αρέσουν οι κομμένοι λόγοι, τα λόγια χωρίς συναισθημα. Τόσο πολύ ρομποτοποιηθήκαμε, που έχουμε συνηθίσει εκείνη την κομμένη λέξη από την άλλη,τοποθετήσαμε στο περιθώριο εκείνη που έχει βάθος και είναι ξεκάθαρη. Που δεν παρασύρει.
Και προχωράμε στα παπούτσια. Ο δρόμος, είτε ανηφορικός είτε επίπεδος, είτε το έδαφος είναι αμμώδες ή βραχώδες, τα παπούτσια μας ανοίγουν δρόμους. για να βαδίσουμε. Εύχομαι το ταξίδι να είναι μακρύ, με Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, τί νόημα έχουν τα ταξίδια, τα μαργαριτάρια, η Αλεξάνδρεια, όταν ο δρόμος είναι μικρός. Και όταν το παπούτσι μας χτυπήσει, εκεί προχωράμε σαν να μη συμβαίνει και τίποτα το σοβαρό και ας ματώνει η πληγή, προχωράμε μπροστά.
Παπούτσια κάθε είδους, ανάλογα το δρόμο και την περίσταση. Ανάλογα με το, αν κάποιος μπορεί να μας στηρίξει, να τον πιάσουμε α λα μπρατσέ, που λέμε, προχωρώντας μπροστά. Τι και αν γλιστράει ο δρόμος, τι και αν βρέχει, τι και αν είναι κατηφορικός ή ανηφορικός πολύ, οι δρόμοι κάποιες φορές, ίσως και τις περισσότερες θέλουν παρέα.
Παπούτσι και τσάντα μαζί, τι δεν χωράει πια αυτή η τσάντα, η τσάντα κατασκόπου της γυναίκας, η τσάντα του ταχυδακτυλουργού, που μόνο κουνέλι δε βγαίνει από μέσα. Οι τσάντες που κουβαλούν τα βάρη της ζωής μας. Κάποτε μας πονά ο ώμος, ενίοτε το χέρι, η τσάντα εκεί, αμείλικτη, σκληρή, βαριά να την αλλάζουμε, μία από το ένα μία από το άλλο, τα βάρη θέλουν δύναμη.
Τσάντες μικρές ή μεγάλες, ψάθινες ή δερμάτινες, πλαστικές γνήσιες ή αντιγραφές, κουβαλούν τα βάρη και τις σκέψεις κάθε γυναίκας.
Και να το κόσμημα, από το ρήμα κοσμώ, στολίζω, το στολίδι μας. Έχω μία αδυναμία στα κοσμήματα. Το κόκκινο και το λευκό της Κατερίνας Καραδήμα, είναι ναι από τα καινούργια, από τα λίγα καινούργια που έχω σε αυτό το άρθρο. Το ταλέντο και η επίμονη δουλειά της πάντα με ξαφνιάζουν.Είναι σπουδαίο να βλέπεις τη δουλειά ενός ανθρώπου και να μη ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις. Το κόσμημα είναι μεγάλη υπόθεση, δεν είναι μαζική παραγωγή στις λαϊκές και στα παζάρια. Έχω δει ανθρώπους να εργάζονται στο κόσμημα και έχω μείνει άφωνη με το μόχθο της εργασίας τους. Και η στέκα κόσμημα, με ροζ και λευκό, μου θύμισε τις επιδείξεις του LV, βράδια καλοκαιριού με μαζεμένα μαλλιά και στέκα, ναι η αδυναμία μου.
Αδυναμία και τα κολιέ και τα δαχυλίδια και τα χιλιάδες βραχιολάκια στο χέρι, και η κρεμάστρα που ενίοτε τα τοποθετώ, κοσμήματα και άνθρωπος, λατρεύω αυτά τα χειροποίητα , τα εντυπωσικά, τα φυσικά που βλέπω σε λαογραφικές φωτογραφίες από γυναίκες της Αφρικής. Θυμάμαι, μικρή στην εγκυκλοπαίδεια, πάντα μου προκαλούσε εντύπωση εκείνη η γυναίκα με το σφιχτό χρυσό κολιέ στο λαιμό, για να μακρύνει ο λαμός της, έγραφε το βιβλίο.
Και ναι, τολμώ να σας δείξω ένα αγαπημένο ρούχο. Η ποδιά από την Αλεξία, ενδυματολόγος, κούκλα και νέο παιδί, μία ποδιά που αποδεικνύει πωςτο ταλέντο φαίνεται στα φαινομενικά εύκολα. Οι ποδιές της είναι τόσο ντελικάτες, που φοριούνται και σαν μπλούζα, μέσα από παντελόνι και η πλάτη έξω. Πως ένα αντικείμενο παίρνει άλλη όψη, πως αλλάζουμε τη χρηστική του αξία. Λατρεύω τις ποδιές της Αλεξίας, ποδιές αριστούργημα θα έλεγα. Μπείτε στη σελίδα της και θα με θυμηθείτε.
Για το τέλος κράτησα ένα μικρό δώρο για εσάς, δύο χειροποίητα βραχιολάκια με μήλο της Χριστίνας Π. Μαλλάκη.
Μου αρέσει που η Χριστίνα ή όπως είναι ευρέως γνωστή η επωνυμία της, Countess Wilhelmina, δημιουργεί τα πιο ωραία βραχιόλια από καουτσούκ, που δε θυμίζουν τίποτα από αυτά που βλέπει κανείς στο δρόμο. Κατάφερε να με κάνει να μη τα βγάζω από πάνω μου.
Μία φίλη θα κερδίσει λοιπόν τα βραχιολάκια της παρακάτω φωτό, το μόνο που χρειάζεται είναι να γράψει ένα σχόλιο, την πρώτη σκέψη που σας έρχεται στο μυαλό, μετά την ανάγνωση αυτού του άρθρου.
Photos by
all rights reserved
