and Giveaway!
Δοχεία Ζωής. Κάθε δοχείο, όπως και οι άνθρωποι, έχει το δικό του σχήμα. Αυτό που μένει είναι να προσαρμόσουμε τη δική μας ιστορία.
Όταν είχα αντικρύσει τα δαχτυλίδια της στην gallery Μαρνέρη, που ανήκουν στην ενότητα δοχεία ζωής, δεν μπόρεσα να κρατήσω την έκπληξή μου για τη δουλειά της. Ενθουσιασμένη κράτησα το όνομά της, τράβηξα φωτογραφίες και τύπωσα στο μυαλό μου αυτό που ένιωσα μόλις είδα αυτό το όνομα, κάτω από τη δουλειά της: Χριστίνα Νιάρχου.
Έκτοτε, ήθελα διακαώς να παρουσιάσω τη δουλειά της. Μερικές φορές νιώθω σαν εξερευνητής που βρίσκω θησαυρούς και η Χριστίνα, ως άνθρωπος αλλά και ως δημιουργός ξεχωρίζει. Αποτελεί θησαυρό.
"Αισθάνομαι πολύ τυχερή που μπορώ να ασχολούμαι με αυτό που αγαπώ. Οι αρχικές μου σπουδές ήταν στην Αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων, στο Λονδίνο. Το Λονδίνο στάθηκε σημείο αναφοράς για εμένα, καθώς ήρθα σε πιο ουσιαστική επαφή με την Τέχνη, μέσω κάποιων εργαστηρίων που παρακολούθησα αλλά και λόγω των συχνών επισκέψεών μου σε μουσεία και γκαλερί. Η τέχνη έχει να κάνει με την εξέλιξη, το ξύπνημα των αισθήσεων και οι αισθήσεις μας είναι τα εργαλεία μας".
Την κοιτάς και δεν μπορείς να νιώσεις ξένος απέναντί της. Σου δημιουργεί την αίσθηση μίας εκπληκτικής οικειότητας, γελάει αυθόρμητα, αυτοσαρκάζεται με ένα πικάντικο τρόπο. Είναι αυτό που αποκαλούν κάποιοι αληθινή, με την έννοια του ό,τι έχει να πει, το μετουσιώνει με τα χέρια της σε δημιουργία, δεν υποκρίνεται, δεν κρύβεται, είναι αυτή που είναι.
"Μέσα από τις σπουδές μου, έμαθα να αναπτύσσω περισσότερο τη κριτική μου σκέψη και να δίνω μια προσωπική ερμηνεία για το πως αντιλαμβάνομαι τον κόσμο μέσω της δουλειάς μου.
Είχα την τύχη να έχω κάποιους εξαιρετικούς δασκάλους. Ο δάσκαλος δε μπορεί να κάνει θαύματα, αλλά αυτό που οφείλει να κάνει είναι να ξυπνήσει αυτό που ήδη υπάρχει μέσα σου".
Αν δε μου είχε δοθεί αυτό το πέρασμα στη ζωή μου, πιθανόν να μην ανακάλυπτα ποτέ αυτή τη πτυχή του εαυτού μου, προσθέτει. Μερικές φορές σκέφτομαι, αν τα πάντα είναι τύχη ή συγκυρία ή καλή στιγμή. Αν είναι αυτά τα "αν" που συνοδεύουν τη ζωή μας.
"Αιτία για τη πρώτη μου επαφή με το εικαστικό κόσμημα, στάθηκαν κάποια εργαστήρια που παρακολούθησα στον ελεύθερο μου χρόνο και από το 2007 αποφάσισα να επικεντρώσω το ενδιαφέρον μου σε αυτή τη καινούρια ενασχόληση, στήνοντας παράλληλα το δικό μου εργαστήριο. Αντιμετωπίζω τη δουλειά μου εως μια προέκταση της καθημερινότητας μου. Δε θεωρώ πως η οποιαδήποτε τέχνη, είναι αποκομμένη από την πραγματικότητα, αντιθέτως περιγράφει τη καθημερινότητα που βιώνω και πως αντιδράω σε αυτή".
Φοράω ένα δαχτυλίδι της στο δείκτη. Ένα μαύρο φόρεμα. Τα μάτια πέφτουν πάνω του, πως να μην πέσουν άλλωστε. Αγαπώ το διαφορετικό, όχι μόνο στην περιβολή αλλά κυρίως στο κόσμημα. Το διαφορετικό που έχει ταυτότητα όμως. Τα κοσμήματά της δεν μπορούν να αποτελέσουν επ΄ουδενί προϊόν αντιγραφής, είναι τόσο δικά της, τόσο μοναδικά, που δεν μπορείς να αντισταθείς.
"Όσο κι αν οι φόρμες μου μπορεί να περιέχουν το φανταστικό στοιχείο, πάντα μεσα σε αυτό εμπεριέχεται μια δόση αλήθειας.
Για εμένα το εικαστικό κόσμημα ειναι μέσο έκφρασης, επικοινωνίας. Ίσως μπορεί να περιγραφεί ως μια γλώσσα άγραφη.
Κάποιος δε μπορεί να εξηγήσει με λόγια ένα εικαστικό έργο, είναι πάντα όμως ενδιαφέρον που από τις αντιδράσεις του κόσμου καταλαβαίνεις έστω κάτι μικρό, αυτού που έχεις απέναντι σου".
Πάντα είχα πρόβλημα με τη πρακτικότητα των πραγμάτων, είχε σταθεί μεγάλος περιορισμός στην ενασχόληση μου στο παρελθόν με την αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων.
Εκείνο το πρωί έκανε αφόρητη ζέστη, ξεκίνησα όμως με ενθουσιασμό να τη συναντήσω. Έξω από το μετρό. Καφές και ώρα που πέρασε σαν νερό. Τόσα πράγματα, τόσες λέξεις, δεν ήθελα να περάσει ο χρόνος.
"Κατά τη ταπεινή μου άποψη η λειτουργικότητα στο εικαστικό κόσμημα δεν ειναι απαραίτητο στοιχείο και αυτή είναι διαφορά, που με κέρδισε σε αυτό. Όλοι έχουμε την ανάγκη απόδρασης από αυτόν τον κόσμο, που όλα είναι αυστηρά, υπολογισμένα και πολλές φορές μονότονα και αυτό είναι το αίτημα ακριβώς, που μου ικανοποιεί. Αυτή για εμένα είναι η ιδέα της απόλυτης ελευθερίας",
Κάθε έργο μου έχει μία ιστορία να πει...
Και η ιδέα; Η σκέψη; Η έμπνευση; Το αυτόφωτο;
"Πολλές φορές εμπνέομαι από τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Πραγματοποιώ μέσω της δημιουργίας, 'ταξίδια' στα απροσμέτρητα βάθη της ανθρώπινης φύσης".
"Πολλές φορές μπορεί να έρχομαι αντιμέτωπη και με τη σκοτεινή της πλευρά αλλά και αυτό δεν είναι παρά ένας τρόπος για να νιώσεις περισσότερο άνθρωπος".
Χάνεις τον ευατό σου μέσω της διαδικασίας και επαναπροσδιορίζεσαι μέσα από αυτή.
Αρχικά, είχα πειραματιστεί με πολλα υλικά, αλλά γοητεύτηκα περισσότερο από το χαρτί και το μεέταλλο.
Είναι πολύ ενδιαφέρον όσο επικεντρώνεσαι σε ένα υλικό, τόσο ανακαλύπτεις, καινούργιες του δυνατότητες.
και συνειδητοποιείς τη μαγεία της μεταμόρφωσης ενός άψυχου αρχικά υλικού σε κάτι "ζωντανό".
Το κόσμημα για μένα είναι λατρεία. Η συνάντηση, η συνομιλία, ο διάλογος με την Χριστίνα αποτελεί πηγή έμπνευσης, χαρά, ευτυχία γιατί το δαφορετικό υφίσταται, υπάρχει.
"Οι άνθρωποι πολύ συχνά αγοράζουν βιομηχανοπιημένα και άψυχα αντικείμενα. Όμως, τα χειροποίητα φέρονουν άλλη ενέργεια", συμπληρώνει η ίδια.
Πιστεύω πως το κόσμημα αλλάζει τη τελική του μορφή αναλόγως του ατόμου, από το οποίο θα φορεθεί αλλα θεωρώ πως μπορεί να σταθεί και ως ανεξάρτητη οντότητα (μικρό-γλυπτό)στον χώρο.
Όταν η Γλαύκη συνάντησε την Χριστίνα Νιάρχου
Αποχαιρετιστήκαμε, με την υπόσχεση να συναντηθούμε σύντομα.
Η Χριστίνα Νιάρχου προσφέρει στους αναγνώστες του Dolce Vita το παραπάνω εντυπωσιακό κολιέ.
Για να το κερδίσετε, τα βήματα είναι δύο:
1) Να κάνετε like στη σελίδα μου στο Facebook στη διπλανή δεξιά στήλη
και
2) Να αφήσετε το σχόλιό σας.
Η τυχερή θα προκύψει μετά από ηλεκτρονική κλήρωση την Τετάρτη 25/7/12, στις 8:00μμ.
25/7/12: Νικήτρια του διαγωνισμού είναι η: Evi Dimitrakaki
