Από πέρυσι το καλοκαίρι, που είχα αγοράσει μία ραπτομηχανή, το ομολογώ, δεν έχω καταφέρει να ασχοληθώ σοβαρά με τη ραπτική.
Ασφαλώς και δεν είναι εύκολο πράγμα, ούτε να βγάζει κάποιος πατρόν ούτε να ράβει. Ο λόγος που την αγόρασα ήταν γιατί, όταν ήμουν πιτσιρίκι έπαιρνα τα ρούχα που υπήρχαν στο σπίτι μου, ακόμα και ένα κουστούμι του πατέρα μου και τα άλλαζα, ράβοντάς τα με το χέρι. Αυτό ήταν πραγματική λατρεία, γιατί αναλογιζόμενη πολλές φορές που έβρισκα το κουράγιο, δεν το κρύβω απορώ με τον εαυτό μου. Θυμάμαι εξίσου που είχα πάρει μία καπαρντίνα της μητέρας μου και της είχα βάλει οικολογική γούνα στα μανίκια, σε μία εποχή που δε γνωρίζανε καν την οικολογική γούνα, το είχα δει κάπου προφανώς και είχε κάνει θραύση.
Αποτελεί φανταστική αίσθηση η δημιουργία, πάντα εξάλλου ζήλευα τους ζωγράφους για το ταλέντο τους, τους ηθοποιούς για το θάρρος τους να ξεγυμνώνονται ψυχικά πάνω στη σκηνή, τους σχεδιαστές για τη φαντασία τους. Τα χέρια μου σε θέματα σχεδίασης δεν πιάνουν, παρόλο που είχα φοβερά ερεθίσματα από το σπίτι, αφού η μητέρα μου σχεδίαζε, ζωγράφιζε, κεντούσε, εκπληκτικά και τριγυρνούσα μικρή σε μοδίστρες με εκπληκτικό ταλέντο, που έφερναν από το εξωτερικό υφάσματα από την ίδια εταιρεία που προμηθευόταν ο Balmain, έζησα μέσα σε αυτό, το βίωσα.
Έτσι, όταν ανακάλυψα το Ftiaxto, ενθουσιάστηκα. Μου έδωσε το έναυσμα να μη λοξοκοιτάξω με αναστεναγμό τη μηχανή αλλά επιτέλους να το παλέψω σοβαρά. Όπως και οι δυνατότητες που δίνει συνδράμοντας στο να βρει κανείς λύσεις για πολλά θέματα που άπτονται της χειροτεχνίας και όχι μόνο. Επιτέλους, επιστρέφουμε σε πιο παραδοσιακές αξίες, αφού ό,τι είχε σχέση με την προσωπική δημιουργία και δεν ήταν μαζικό πραγματικά είχε εξαφανιστεί από τη δεκαετία του ενενήντα και έκτοτε.
Παράλληλα, δεν ήταν τυχαίο πως λίγα ήταν τα καταστήματα που πουλούσαν είδη ραπτικής, θυμάμαι το ένα να κλείνει μετά το άλλο, ενώ όποιος έλεγε ότι κεντούσε ή έπλεκε αντιμετωπίζονταν με επιφύλαξη, κάποιες φορές θεωρούνταν και γραφικός.
Το Ftiaxto είναι εδώ δίνοντας λύσεις. Δεν είναι τόσο θέμα οικονομίας, όσο θέμα δημιουργίας. Να σηκωθούμε από τη βόλεψή μας, να δημιουργήσουμε, να φανταστούμε. Ας μη ξεχνάμε, με τί αγάπη οι γιαγιάδες και οι μανάδες μας, μας δημιουργούσαν πράγματα, κάθε είδους. Χειροποίητα, βγαλμένα μέσα από την καρδιά τους. Ρουχαλάκια που ναι μεν τώρα μας φαίνονται αστεία στις φωτογραφίες εκείνης της εποχής, ασυναγώνιστα όμως στη σύγκριση με τα συναισθήματα που προκαλούν στη θέασή τους.
Ξεκινώντας να φτιάχνουμε το πιο μικρό, ίσως κάποια στιγμή φτάσουμε στα πιο μεγάλα.
Ίσως μάθουμε να φτιάχνουμε και τη ζωή μας σε πιο στέρεες και υγιείς βάσεις.
