Οι Πυξ Λαξ δεν μου αρέσουν πολύ, δεν είναι του στυλ μου αλλά όπως συμβαίνει και με τους έρωτες, αυτούς  που δεν συμπαθείς ερωτεύεσαι-ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια είναι "οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο" που περιέχει συμπυκνωμένες πολλές αλήθειες μαζί.
Δυο στίχοι κατά τη γνώμη μου είναι κορυφαίοι.
Ο ένας αυτών είναι :

Ότι αξίζει πονάει και είναι δύσκολο...

και με συντροφεύει σε πολλά πράγματα στη ζωή μου.
Πως συνδυάζονται τώρα οι Πυξ Λαξ και η μόδα και το στυλ, κοίτα πως τα φέρνει η ζωή ρε παιδί μου.
όλα συνδυάζονται, όλα δένονται, όλα μπλέκονται γλυκά ή δυνατά ή δύσκολα, αν χρειαστεί.
Τα τελευταία χρόνια δεν ήταν από τα καλύτερα μου να κοιτάζομαι στον καθρέπτη. Τα κιλά της εγκυμοσύνης δεν είχαν φύγει όλα. Δεν ένιωθα καλά με τον εαυτό μου. Δεν μπορούσα να ντυθώ όπως ήθελα, Να περπατήσω όπως ήθελα. Να νιώσω, όπως ήθελα. Αυτό δεν λέμε συνέχεια, να είσαι αυτό που θέλεις και να νιώθεις ωραία με τον εαυτό σου και να μην σε νοιάζει τι λένε οι άλλοι.
Εγώ δεν ένιωθα καλά όμως, εγώ ένιωθα με φουσκωμένα μάγουλα, με παντελόνια που δεν έκλειναν, με ρούχα που δεν μπορούσα να φορέσω.
Ένα από τα πιο μαγικά πράγματα που μου έχει δημιουργήσει η μόδα είναι να ονειρεύομαι. Να ονειρεύομαι συνδυασμούς, εμφανίσεις, να φτιάχνω εικόνες, καταστάσεις. Αφού μικρή ήθελα να γίνω θεατρική συγγραφέας και να γράφω ιστορίες.
Ξέρεις μετά από εγκυμοσύνες τα πράγματα δεν είναι απλά. Το δύσκολο είναι να γυρίσεις το κουμπί και να πάρεις αποφάσεις, γιατί η κούραση είναι τοσο μα τόσο μεγάλη, που δεν γυρίζεις εύκολα αυτό το κουμπί.
Το αναβάλεις, για αύριο, για μεθαύριο, τα χρόνια περνούν, εσύ δεν είσαι όπως ονειρευόσουν, τουλάχιστον δεν νιώθεις ευτυχισμένη μέσα στο σώμα σου. Τα παραπάνω κιλά προσωπικά έχουν να κάνουν με την ψυχή μου. Η ψυχή μου ήταν σε αναβρασμό. Ενίοτε  σε θλίψη.
Και ξέρεις..κάποια στιγμή ..είναι εκείνη η μαγική στιγμή που αποφασίζεις να γυρίσεις το κουμπί....και λες...έως εδώ.
όπως λες έως εδώ, σε μία σχέση που δεν σου κάνει, σε μία δουλειά που δεν σε καλύπτει, σε κάτι που σε βαραίνει.
Έως εδώ λοιπόν.
Δυο μήνες περίπου πριν τα Χριστούγεννα ξεκίνησα με διαιτολόγο τη δίαιτα. ήμουν αποφασισμένη,  έως εδώ.
Τα  Χριστούγεννα δεν έφαγα ούτε ένα μελομακάρονο. Ακολουθούσα τη δίαιτα πιστά.
Έως εδώ και μείον πια δέκα κιλά. Δέκα κιλά που βάραιναν τη ζωή μου, τη σκέψη μου, τη διάθεσή μου.
Δέκα κιλά που είχαν παραμορφώσει το πρόσωπό μου, δέκα κιλά που ένιωθα πως ήταν εμπόδιο σε πολλά πράγματα που ήθελα να κάνω.
Δέκα κιλά μείον και σωστή διατροφή. Και πιο δυνατά νύχια πια, και πιο λαμπερά μαλλιά και λιγότερος καφές και σωστή διατροφή και ανεβαίνω τα σκαλιά χαλαρά και μεγαλύτερες αντοχές.
Ναι, ότι αξίζει πονάει και είναι δύσκολο...
ναι είναι αλήθεια οι αγάπες συχνά στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω...
Αλλά αυτή την φορά...η αγάπη για τον εαυτό μου, τον παλιό καλό ευατό μου. με βόηθησε να κάνω ένα βήμα μπροστά...
Γιατί ναι, λατρεύω το φαγητό...πιο πολύ λατρεύω όμως τον εαυτό μου ελεύθερο να φορά, να κινείται, να σκέφτεται όπως θέλει...
...
Ελεύθερα!