Το έχω γράψει πολλές φορές, πως τα καλύτερα ντυσίματα τα έκανα κυριολεκτικά, όταν οι τσέπες μου δεν είχαν μέσα ούτε μία δραχμή. Μετά τον θάνατο της μάνας μου τα πράγματα άλλαξαν τόσο ριζικά, που από ένα παιδί που είχε τα πάντα ξαφνικά βρέθηκα να είμαι ένα παιδί που δεν είχε τίποτα. Ευτυχώς με είχε εκπαιδεύσει και στα εύκολα και στα δύσκολα και δεν τρελάθηκα. Όχι ότι δεν κοιτούσα βιτρίνες, όχι ότι δεν ζήλευα παπούτσια, ρούχα και αξεσουάρ αλλά δεν τρελάθηκα. Έπρεπε όμως κάτι να κάνω. Κάπως να ντυθώ.  Εκεί μπήκαν όλες οι λειτουργίες του εγκεφάλου μου σε εγρήγορση. Έπαιρνα τα κοστούμια του πατέρα μου και τα φορούσα με λευκό φανελάκι από μέσα και μάλιστα Μινέρβα σας πληροφορώ, και έριχνα πάνω δυο κολιέ της μάνας μου που ταίριαζαν για την ηλικία μου. Το παντελόνι επειδή ήταν μεγάλο αλλά δεν μπορούσα να το στενέψω, το έσφιγγα με μία ζώνη και ήταν φαρδύ και έλεγα στις φίλες μου, κοιτάξτε τα παντελόνια του Armani πόσο φαρδιά είναι, για αυτό και εγώ φορώ φαρδιά.  Έπαιρνα τις καπαρντίνες της μάνας μου και τις άλλαζα. Τις  έβαζα γούνα και κονκάρδες, σαν καινούργιες έδειχναν. Υπήρχαν πολλά πράγματα που λάτρευα να κάνω. Κάτι μεταξωτές μπλούζες πάλι της μάνας μου τις μετέτρεπα σε πιο μοντέρνες φορώντας από  κάτω denim και sneakers. Τα φορέματά της τα κόντυνα, τα άλλαζα, τα μετέτρεπα εξίσου ανάλογα με την περίσταση. Είχα τερματίσει και τα πουκάμισα του πατέρα μου. Τα φορούσα ανοιχτά με t-shirts από μέσα ή το καλοκαίρι δεμένα στη μέση. Αγόραζα περίεργα κουμπιά και καθόμουν με τις ώρες και τα έραβα. Είχα φτάσει σε ένα σημείο να φορώ κάθε Σάββατο κάτι και να μένουν όλοι με το στόμα ανοιχτό. Μου το αποκάλυψε πρόσφατα μία φίλη μου. Κάθε Σάββατο βράδυ περιμέναμε όλες τι θα φορέσεις, μου είπε. Και όμως, η τσέπη ήταν αδειανή. Tα πράγματα από τότε άλλαξαν πολλές φορές μέσα στα χρόνια.
Σήμερα που η οικονομική κρίση έχει αγγίξει πια πολλούς ανθρώπους γράφω αυτό το ποστ γιατί θέλω να επισημάνω κάτι. Μετά από τόσα χρόνια έχω και παπούτσια και ρούχα και αξεσουάρ. Τίποτα από αυτά όμως δεν με καθόρισε ως άνθρωπο. Ποτέ και τίποτα. Αν κάτι πραγματικά μου έλειψε και το σκέφτομαι τώρα είναι πως, αν τα πράγματα ήταν αλλιώς, ίσως θα είχα κάνει περισσότερες σπουδές, θα είχα αποκτήσει  περισσότερες γνώσεις, θα είχα διευρύνει περισσότερο τους ορίζοντες μου.
Δεν αξίζει μέσα στην κρίση να πονά κάποιος, επειδή δεν μπορεί να αγοράσει ένα ζευγάρι παπούτσια.
Αξίζει όμως να ελπίζει, γιατί έτσι είναι ζωή, για λίγους είναι μόνο ευθεία γραμμή.
Μία έχεις , μία όχι, μία ευτυχία μία δυσκολία..
Μα πάνω από όλα ελπίδα

Πάνω από όλα η σκέψη πως δεν θα νικηθείς. . . πως στο τέλος θα νικήσεις εσύ!